Ο ολοκληρωμένος χορευτής είναι ένα τεχνητό, κατασκευασμένο πλάσμα, ένα όργανο ακριβείας, και είναι υποχρεωμένος να υπομένει μια αυστηρή, καθημερινή άσκηση για να μην περιπέσει πάλι στην αρχική του, καθαρά ανθρώπινη , κατάσταση. Όλο το είναι του διαπνέεται από την ίδια ενότητα, την ίδια συμφωνία και υποταγή στον απώτερο σκοπό, όπως η εντυπωσιακή ομορφιά ενός τελειωμένου αεροπλάνου, τόσο στις λεπτομέρειες όσο και στην γενική εντύπωση, δεν εκφράζει παρά τον υπέρτατο σκοπό της ταχύτητας. Ενώ όμως το αεροπλάνο είναι μια σύλληψη ωφελιμιστική - απλά και μόνο συμβαίνει να επιθέτουμε πάνω του την ιδέα της ομορφιάς - η συνεχής μεταμόρφωση, όπως θα τη λέγαμε, του κλασικού χορευτή, μπροστά στο κοινό το συνηθισμένο στην εξιδανίκευση, είναι το αποτέλεσμα μιας ανιδιοτελούς επιθυμίας για τελειότητα, μιας άσβεστης δίψας να ξεπεράσει τον εαυτό του. Έτσι ένα ιδανικό μεταμορφώνει τη μηχανική του προσπάθεια σε αισθητικό φαινόμενο. Θα ρωτήσετε, ίσως, αν ο χορευτής είναι μια μηχανή. Και βέβαια - μια μηχανή για την κατασκευή ομορφιάς - αν είναι δυνατόν, κατά κάποιο τρόπο να συλλάβουμε μια μηχανή που αφ' εαυτής να είναι κάτι ζωντανό, κάτι που αναπνέει και υπόκειται στις πιο εξαίσιες συγκινήσεις.

Αντρέ Λέβινσον, Ανθολογία Θεατρικής Τέχνης, 1950

volos31_workshop

31 χρόνια μετά την παύση του ,το πρώην εργοστάσιο νυν μουσείο Τσαλαπάτα ανοίγει ένα διάλογο με τη σύγχρονη τέχνη, σε συνεργασία με τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βόλου, τις εικαστικούς Ελένη Κοτσώνη και Μάρω Μιχαλακάκου και την επιμελήτρια Κατερίνα Τσέλου.

Στις 21 Νοεμβρίου,θα γίνει μία πρώτη παρουσίαση μέρους του project το οποίο θα συνεχιστεί μέχρι τον Ιανουάριο του 2010 οπότε θα γίνει και η τελική παρουσίαση-έκθεση.